ควบคุมตัวเองได้ถึงขนาดหยุดเท้าในสถานการณ์แบบนี้ สมกับเป็นมอนสเตอร์ประเภทบอสที่มีสติปัญญาสูง
แต่ก็ไม่มีความหมายหรอก
「เดดลีเพน」
เอ็มเพอเรอร์โอเกอร์พยายามยืนหยัดอยู่กับที่อย่างสุดกำลัง ขณะที่ผมร่ายเดดลีเพนใส่มันเป็นครั้งที่สองอย่างไร้ความปรานี
มันส่งเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู จนผมเองยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่มันกำลังเผชิญ
เมื่อเสียงร้องหยุดลง ดวงตาของมันก็เดือดพล่านด้วยความโกรธ ไม่เหลือร่องรอยของความเยือกเย็นอีกต่อไป
「โกก้าาาาาาาาาา!」
มอนสเตอร์พุ่งตรงเข้ามาหาผม มันต้องการฆ่าผมให้เร็วที่สุด
「เฟลมเซอร์เคิล」
ผมจุดไฟบนพื้นเบื้องหน้ามัน
ยกที่สองเริ่มแล้ว
หลังจากนั้นการต่อสู้ก็กลายเป็นฝ่ายเดียว เอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ปล่อยให้สัญชาตญาณสังหารครอบงำ กำหมัดแล้วเหวี่ยงใส่ผม ผมหลบการโจมตีแล้วใช้จังหวะนั้นสวนกลับ ค่อยๆ ลด HP ของมันลงทีละน้อย
ผ่านไปหลายนาที
「เวทต้องห้าม—มานาคอร์โรชัน」
ควันสีดำปรากฏขึ้นและแทรกซึมเข้าไปในร่างของเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของมันก็ค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น
คิดไว้แล้ว มันทนมานาคอร์โรชันครั้งที่สองไม่ไหวจริงๆ
แต่เพื่อความแน่ใจ ผมร่ายเวทเพิ่มอีกบท—ให้แน่ใจว่ามันตายแล้วจริงๆ
「เดดลีเพน」
มอนสเตอร์ที่มีสติปัญญาบางครั้งก็แกล้งตาย ด้วยเวทนี้จะรู้ได้ทันที
แต่คราวนี้ดูเหมือนมันจะตายสนิทจริงๆ
「เอาล่ะ... ของที่ต้องการดรอปไหมนะ...」
ผมพึมพำพลางหยิบหินที่เปล่งแสงสีดำออกมาจากศพของมอนสเตอร์
วิสดอมสโตน
วัตถุดิบสำคัญสำหรับสร้างไอเทมที่ช่วยเพิ่มพลังให้สกิล
เวทมานาคอร์โรชันทำให้คุณภาพวัตถุดิบที่ได้จากมอนสเตอร์ลดลง ปกติแล้วนั่นย่อมถือเป็นเรื่องแย่
แต่คราวนี้กลับเป็นผลดีกับผม
จริงๆ แล้วเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์สามารถดรอปไอเทมที่หายากยิ่งกว่านั้นได้ นั่นคือดิไวน์สโตน
ใน BBO ดิไวน์สโตนเป็นไอเทมล้ำค่ามากและขายได้ในราคาสูง แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์กับผม
สิ่งที่ต้องการในตอนนี้คือวิสดอมสโตน ซึ่งเป็นรุ่นที่ด้อยกว่าต่างหาก
「ส่วนที่เหลือ... เอาไปให้หมดเลยแล้วกัน」
ผมยัดซากเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ที่เหลือทั้งหมดเข้าไปในไดเมนชันสตอเรจ
นี่น่าจะใช้เป็นหลักฐานที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าผมเป็นคนฆ่ามัน ถึงคุณภาพจะลดลงเพราะมานาคอร์โรชัน แต่ยังไงก็เป็นวัตถุดิบจากมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมาก ชิ้นส่วนของมันคงนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง
จากนั้นผมก็ออกจากป่า
ระหว่างนี้ชาวเมืองน่าจะกำลังเตรียมอพยพกันอยู่ ควรรีบกลับไปรายงานให้เร็วที่สุด
◇
หลังจากนั้นไม่นาน
ทันทีที่ผู้จัดการสาขาเห็นผม เขาก็รีบวิ่งเข้ามา
「เอลด์ สภาพคุณยับเยินไปหมดเลย! เกิดอะไรขึ้นครับ?!」
ผมก้มสำรวจร่างกายตัวเอง แล้วก็พบว่าสภาพดูแย่จริงๆ เสื้อผ้าบางส่วนไหม้เกรียม ส่วนมือก็มีเลือดซึมจากตอนที่ปะทะกับเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ตรงๆ
เวลาอยู่กลางการต่อสู้ เรื่องแบบนี้แทบไม่รู้ตัวเลยแฮะ
「เซลฟ์เคียว」
ผมใช้เวทรักษามือ เสื้อผ้าสำรองก็มี เดี๋ยวค่อยเปลี่ยนทีหลัง
ถึงจะมีแอนตีเฟลม แต่เสื้อผ้าก็ทนการต่อสู้ท่ามกลางเปลวไฟโหมกระหน่ำต่อเนื่องไม่ไหว
「ก็ไปสู้กับเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์มาน่ะ」
「คุณไปสู้จริงๆ เหรอครับ?! รอดกลับมาได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...」
เขาพูดด้วยแววตาที่เริ่มมีความหวัง
「อืม ฆ่ามันได้จนได้」
ผมตอบพลางเอาหัวของเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ออกมาให้ดู
คราวนี้ผมชำแหละศพมันมาแล้ว
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังใหญ่อยู่ดี