“เอาละ ฝากด้วยนะ”
“…เข้าใจแล้ว”
ไมเลียพยักหน้าด้วยสีหน้าแน่วแน่
“ผมอยากให้ไมเลียบอกทุกคนว่าเป็นคนฆ่าเรดบอส มังกรสายฟ้าผ่าปฐพี”
“…ว่าไงนะ?”
สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน คงคาดไม่ถึงว่าผมจะขอเรื่องนี้
“เดี๋ยวก่อน หมายความว่ายังไง?”
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ ผมอยากให้ไมเลียรับผลงานสังหารเรดบอสไป แน่นอนว่าผมจะสอนเองว่าต้องพูดยังไง”
“ทำแบบนี้แล้วเอลด์ได้ประโยชน์อะไรเหรอ?”
“ได้สิ”
ผมพูดพลางชูเขาให้ดู
“ถ้าไมเลียบอกว่ามอบสิ่งนี้ให้ผม ผมก็เอาไปขายได้ แต่ถ้าจู่ ๆ เอาเขานี่ไปที่กิลด์โดยไม่มีที่มาที่ไป ผมอาจถูกส่งตัวให้ทางการ”
“แต่บอกไปตรง ๆ ว่าเอลด์เป็นคนฆ่ามอนสเตอร์ตัวนั้นเองไม่ได้เหรอ?”
“ผมว่าไม่มีใครเชื่อหรอก แต่ถ้าเป็นไมเลีย พวกเขาอาจเชื่อก็ได้”
ไมเลียเป็นนักผจญภัยแรงก์ B ที่ได้รับความไว้วางใจจากผู้คนในโลกนี้ ถ้าเธอบอกว่า “ฉันฆ่ามอนสเตอร์แรงก์ S” แล้วเอาเขาให้ดู ทุกคนน่าจะเชื่อโดยไม่ตั้งคำถาม ถึงดูเหมือนจะยังไม่เคยมีใครสังหารมอนสเตอร์แรงก์ S ได้ แต่ไมเลียก็มีชื่อเสียงมากพอให้คนเชื่อคำพูดอยู่ดี
“อาจจะจริง... แต่ถ้าแค่อยากขายชิ้นส่วน ฉันขายให้ก็ได้นะ ยังไงก็น่าจะหาทางจัดการได้”
“อาจจะนะ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของผมคือเรื่องอื่น”
“…จุดประสงค์ที่แท้จริง?” ไมเลียถามอย่างฉงน
“ใช่ ไมเลียเคยบอกว่าอยากสร้างผลงานในฐานะนักผจญภัยให้มาก ๆ เพื่อจะได้เป็นขุนนางใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ฉันถึงได้มาเป็นนักผจญภัย”
“นั่นแหละคำตอบ ผมอยากให้ไมเลียได้เป็นขุนนาง ถ้ามีเพื่อนเป็นขุนนาง ผมก็น่าจะทำอะไรได้สะดวกขึ้น เห็นด้วยไหม?”
ผมไม่สนใจจะเป็นขุนนาง แต่ถ้ามีขุนนางคอยหนุนหลังก็ย่อมมีประโยชน์ อย่างเรื่องรวบรวมข้อมูล ขุนนางน่าจะทำได้ง่ายกว่าสามัญชนแรงก์ D มาก
“ฉันเข้าใจจุดประสงค์ของเอลด์ และข้อเสนอนี้ก็เป็นประโยชน์กับฉันมากเหมือนกัน แต่การส่งรายงานเท็จให้กิลด์ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย”
“รับปากแล้วว่าจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
“…ตกลง ฉันจะรายงานกิลด์และรับผลงานนี้ไว้ แต่แค่นี้ยังไม่พอให้ฉันได้เป็นขุนนางหรอกนะ”
ก็นึกไว้อยู่แล้ว ตามกฎ มีเพียงนักผจญภัยแรงก์ A ที่สร้างผลงานครั้งใหญ่เท่านั้นจึงจะได้เป็นขุนนาง
ตอนนี้ไมเลียเพิ่งอยู่แรงก์ B จึงต้องเลื่อนเป็นแรงก์ A ก่อน แต่ผลงานครั้งนี้น่าจะมากพอให้ได้เลื่อนแรงก์
ที่จริง ความสามารถในปัจจุบันของเธอน่าจะสูงกว่าแรงก์ A ด้วยซ้ำ แม้แต่ก่อนจะปรับชุดสกิล ผมยังประเมินว่าไมเลียมีฝีมือระดับแรงก์ A หากเอาไมเลียในตอนนั้นมาสิบคนสู้กับเธอในตอนนี้ก็ไม่มีทางชนะ จึงควรมีคุณสมบัติเกินพอที่จะเลื่อนเป็นแรงก์ A
“ไว้ได้เป็นขุนนางแล้วค่อยช่วยผมก็ได้ เอาเขานี่ไปแสดงเป็นหลักฐานว่าสังหารมันได้ แล้วค่อยนำมาคืนผม”
ผมพูดพลางยื่นเขาของมังกรสายฟ้าผ่าปฐพีให้
“ขอบคุณนะ ฉันจะพยายามเป็นขุนนางให้เร็วที่สุด”
“อือ ฝากด้วยนะ”
แล้วเราก็ออกเดินกลับเมือง
◇
หลายชั่วโมงต่อมา เราก็มาถึงเมืองดีไซร์ซึ่งชาวเมืองอพยพออกไปหมดแล้ว
“จำเรื่องที่จะบอกกิลด์ได้ไหม?”
“ได้สิ จำได้ทุกคำเลย”
ผมสอนวิธีสังหารมังกรสายฟ้าผ่าปฐพีที่ฟังดูสมเหตุสมผลให้ไมเลีย ด้วยวิธีนี้ เธอจะอธิบายได้ว่าโค่นมันลงอย่างไร และทำให้กิลด์เชื่อ
วิธีที่ผมใช้จริงแตกต่างจากรูปแบบการต่อสู้ที่กิลด์รู้จักมากเกินไป พวกเขาอาจทำความเข้าใจไม่ได้ ผมจึงสอนวิธีที่เข้าใจง่ายให้แทน ความจริงแล้ว วิธีนั้นฆ่ามังกรไม่ได้หรอก แต่พวกเขาคงไม่มีทางรู้
“ถ้างั้นตอนนี้แยกกันก่อนเถอะ”
“แล้วเจอกันที่กิลด์”
เราแยกทางกัน และผมก็มุ่งหน้าไปยังประตูเมืองอีกแห่ง เรื่องที่เตรียมไว้คือไมเลียจัดการมังกรเพียงลำพัง ถ้ากลับมาด้วยกันอาจมีคนสงสัยได้