“เกือบไปแล้ว…”
“อือ ดีจริง ๆ ที่พวกเรามาทัน”
◇
ห้าวันต่อมา—วันที่สแตมพีดจะมาถึง ผมตื่นแต่เช้าและเห็นทั่วทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยบาเรียสีเขียว
“ดูเหมือนบาเรียจะทำงานแล้วนะ”
“อือ… ฉันเพิ่งเคยเห็นบาเรียต้านสแตมพีดเป็นครั้งแรก มันหยุดฝูงมอนสเตอร์ที่บุกเข้ามาได้จริง ๆ เหรอ?”
“ได้สิ อันที่จริงบาเรียไม่ได้หยุดการโจมตีของมอนสเตอร์หรอก แค่คลุมเมืองด้วยเวทมนตร์ชนิดพิเศษที่พวกมอนสเตอร์เกลียด พวกมันเลยไม่ยอมเข้าใกล้แล้วหันกลับไปเอง”
ผมเคยเห็นบาเรียแบบนี้ใน BBO ตอนเกิดอีเวนต์สแตมพีด สิ่งที่น่าดูที่สุดคือภาพมอนสเตอร์ทั้งหมดพร้อมใจกันหันหลังกลับเมื่อไปถึงบาเรีย
แต่จู่ ๆ บาเรียก็หายไป
“บาเรียล่องหนได้ด้วยเหรอ?”
“ไม่น่าจะใช่นะ…”
ระหว่างที่คุยกับไมเลีย ผมสังเกตเห็นความวุ่นวายตรงโกดังของกิลด์ที่อยู่ใกล้ ๆ ถ้าจำไม่ผิด อุปกรณ์สร้างบาเรียเก็บอยู่ในนั้น ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่
“เฮ้ เกิดอะไรขึ้น?!”
“ยามที่มีหน้าที่คุ้มกันอุปกรณ์ทำลายมันทิ้งครับ!”
“หมอนี่เป็นตัวปลอม!”
พอไปถึงโกดัง ผมก็เข้าใจสถานการณ์ได้คร่าว ๆ ดูเหมือนจะมีตัวปลอมแฝงเข้ามาในหมู่ยาม บาเรียหายไปเพราะมันทำลายอุปกรณ์ทิ้ง การจัดการหละหลวมจริง ๆ…
“ให้ตายสิ… ซ่อมให้เสร็จก่อนสแตมพีดมาถึงได้ไหม?” ผู้จัดการสาขาถามเจ้าหน้าที่กิลด์
เขามาถึงช้ากว่าพวกเราเล็กน้อย เจ้าหน้าที่กิลด์ส่ายหน้า
“ซ่อมได้ครับ แต่ถึงจะซ่อมเสร็จ เราก็ต้องเริ่มขั้นตอนเปิดใช้งานใหม่ทั้งหมด”
“แปลว่ารวมแล้วต้องใช้เวลาห้าวัน…”
คาดการณ์กันว่าสแตมพีดจะมาถึงตอนเที่ยงวันนี้และดำเนินไปจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแน่
“แจ้งให้ชาวเมืองอพยพ! เราจะทิ้งเมืองนี้!”
ผู้จัดการตัดสินใจได้รวดเร็ว ในเมื่อปกป้องเมืองไม่ได้ อย่างน้อยก็ควรปล่อยให้ชาวเมืองหนีไป เป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผล
พวกเราเองก็ควรอพยพเหมือนกัน
ผมเหลือบมองตัวปลอมคนนั้น เขาตายไปแล้ว มีดาบของยามอีกคนปักอยู่กลางร่าง ผมจำรอยสักบนคอของเขาได้
มันคือตราของสวนแห่งความสิ้นหวัง
ทันทีที่เห็น ผมก็รู้ว่าความเสียหายครั้งนี้จะไม่จบแค่เมืองเดียว
สวนแห่งความสิ้นหวังก่อเรื่องชั่วร้ายมานับไม่ถ้วน แต่ละครั้งมีผู้เสียชีวิตตั้งแต่ไม่กี่คนไปจนถึงจำนวนมาก ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป พวกมันถึงกับสังเวยสมาชิกคนหนึ่ง นั่นหมายความว่าความเสียหายจะต้องมหาศาล
สวนแห่งความสิ้นหวังที่ผมรู้จักไม่มีทางสละสมาชิกเพียงเพื่อทำลายเมืองเดียว ไม่ใช่เพราะพวกมันมีเมตตา แต่เพราะทำแบบนั้นไม่มีประสิทธิภาพ พวกมันจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายมนุษยชาติ นั่นแหละคือสวนแห่งความสิ้นหวังที่ผมรู้จัก
ผมเดาว่าต่อให้หลบเส้นทางของสแตมพีดแล้วหนีออกไปได้ พวกเราก็ยังไม่พ้นอันตราย เป็นไปได้มากว่าจะเกิดแผ่นดินไหวจากสแตมพีด จนพลังเวทที่สะสมอยู่ใต้พื้นโลกสั่นสะเทือน
ใน BBO เคยมีอีเวนต์ที่ทั้งทวีปถูกทำลายเพราะแผ่นดินไหวซึ่งเกิดจากสแตมพีด ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นก็ไม่มีทางหนีพ้น ผมเองก็คงตายไปด้วย
…ไม่ว่ายังไง เราต้องหยุดสแตมพีดให้ได้
เหลือเวลาไม่มากแล้ว ต้องรีบ
“ดูเหมือนพวกเราจะหนีไม่ได้แล้ว”
ผมพูดจบก็วิ่งตรงไปยังป่าแห่งความตาย
“จู่ ๆ เป็นอะไรไป?! ถ้าเข้าป่าตอนนี้จะถูกสแตมพีดกลืนเอานะ!”
ไมเลียตะโกนเรียก แต่ผมไม่มีเวลาหยุด จึงตอบกลับไปทั้งที่ยังวิ่งอยู่
“ผมจะไปหยุดสแตมพีด!”
“หยุดสแตมพีดเหรอ? ข้างนอกนั่นมีมอนสเตอร์ตั้งหลายหมื่นตัวนะ! ต่อให้เป็นเอลด์ก็หยุดไม่ไหวหรอก!”
ไมเลียพยายามห้ามไม่ให้ผมไป
โชคดีที่ผมยังพอมีโอกาสอยู่