「พวกเราจัดการมอนสเตอร์ไปเยอะขนาดนี้ ฉันว่าไปรายงานที่ห้องพิเศษน่าจะดีกว่านะ」
「ห้องพิเศษเหรอ?」
「ปกติทางกิลด์จะรับซื้อวัตถุดิบกันที่เคาน์เตอร์ แต่ถ้าในปาร์ตี้มีนักผจญภัยแรงก์ B ขึ้นไป ก็ขอให้ไปดำเนินการในห้องพิเศษได้ ถ้าคนอื่นรู้ว่าเราขายอะไรไป ทั้งสองฝ่ายจะเสียประโยชน์กันหมด」
เข้าใจแล้ว ทางกิลด์จะรับซื้อวัตถุดิบโดยไม่ปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหล ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบอะไรก็ตาม ช่างเป็นระบบที่สะดวกจริง ๆ ตอนนี้แรงก์ของผมยังใช้บริการไม่ได้ แต่ถ้าไมเลียใช้ได้ก็ไม่มีปัญหา
ผมเดินตามไมเลียเข้าไปในกิลด์พลางครุ่นคิดเรื่องนั้น
「โอ้ กลับมาแล้ว!」
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ทั้งกิลด์ก็พลันส่งเสียงอื้ออึง ดูเหมือนทุกคนจะตกใจที่พวกเรารอดกลับมาได้… ไม่สิ น่าจะมีอะไรมากกว่านั้น
「ชนะแล้วโว้ย! ห้าหมื่นกิล!」
「ไม่อยากเชื่อเลย ฉันได้ตั้งสามหมื่นกิลแน่ะ!」
「เดี๋ยวก่อน เรายังไม่รู้เลยนะว่าพวกนั้นฆ่ามอนสเตอร์ได้หรือเปล่า」
「ดูแววตานั่นสิ ไม่ใช่แววตาของคนที่แพ้ในป่าแห่งความตายแล้วหนีกลับมาหรอก」
「แต่กลับมามือเปล่านะ」
ดูเหมือนพวกเราจะถูกเอาไปตั้งเป็นหัวข้อพนัน ไมเลียไม่สนใจเสียงเหล่านั้นและเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์รับซื้อ
「พวกเราฆ่ามอนสเตอร์มาได้ มีจำนวนเยอะ ช่วยเตรียมห้องพิเศษให้หน่อยได้ไหม?」
「ดะ ได้เลยค่ะ! ห้องว่างอยู่ ดิฉันจะ… จะรีบไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ! แล้วจะไปตามผู้จัดการสาขามาประเมินราคาให้ด้วย!」
พนักงานต้อนรับรีบร้อนวิ่งไปตามผู้จัดการสาขา พอเห็นอย่างนั้น เหล่านักผจญภัยในกิลด์ก็ส่งเสียงเอะอะยิ่งกว่าเดิม
「เยี่ยม! คราวนี้รับทรัพย์ก้อนโตเลย!」
「บ้าชะมัด ฉันนึกว่าเจ้าหมอนั่นไม่มีทางรอดกลับมาได้แน่ ๆ!」
ผมเดาว่าพวกที่กำลังดีใจก็คือคนที่พนันว่าพวกเราจะกลับมา ส่วนคนที่หัวเสียคงพนันว่าพวกเราจะล้มเหลว มีคนดีใจอยู่แค่ประมาณหนึ่งในสิบเท่านั้น
ดูเหมือนทุกคนจะประเมินโอกาสที่พวกเราจะรอดกลับมาไว้ต่ำมาก
รู้สึกไม่ค่อยดีนักที่พวกเขาผิดหวังเพราะพวกเรายังมีชีวิตอยู่ แต่ในเมื่อเสียเงินพนันไป จะรู้สึกอย่างนั้นก็คงช่วยไม่ได้ จากนั้นนักผจญภัยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาผม
「ฉันได้เงินง่าย ๆ เพราะนายเลย! ขอบใจนะ!」
เขาพูดพลางยื่นเหรียญทองให้หนึ่งเหรียญ ก่อนจะเดินจากไป
ดูเหมือนจะเป็นเงินทิป
「พาผู้จัดการสาขามาแล้วค่ะ!」
ขณะที่ผมกำลังมองพวกนักผจญภัยสะสางเงินพนันกัน พนักงานต้อนรับก็กลับมา ดูเหมือนห้องพิเศษจะพร้อมแล้ว
◇
ถึงจะเรียกว่าห้องพิเศษ แต่ภายในกลับดูแข็งกระด้าง มีพื้นหินกับโต๊ะท่าทางแข็งแรงตั้งอยู่ตรงกลาง คงเพราะต้องนำวัตถุดิบจำนวนมากเข้ามาในห้องนี้ จึงสร้างเอาไว้แบบนี้
ภายในห้องพิเศษนั้น ผมกับไมเลียนั่งเผชิญหน้ากับผู้จัดการสาขา
「ไม่ได้รับซื้อวัตถุดิบจากป่าแห่งความตายมาสองปีแล้ว ดูเหมือนพวกคุณจะไม่ได้แบกสัมภาระชิ้นใหญ่มาด้วย จะขายพวกกรงเล็บหรืออะไรทำนองนั้นหรือครับ?」
เขาพูดพลางพิจารณาพวกเรา ดูเหมือนจะคิดว่าเรานำวัตถุดิบชิ้นเล็ก ๆ มา
「ไม่ใช่กรงเล็บ แต่เป็นซากทั้งตัว」
「หมายความว่า นอกจากจะฆ่าพวกมันในป่าแห่งความตายได้แล้ว ยังขนซากออกมาได้ด้วยหรือครับ?」
「ใช่ แล้วตอนรับซื้อวัตถุดิบ ทางกิลด์จะเก็บเรื่องต่าง ๆ เป็นความลับสินะ?」ไมเลียถาม
ผมใช้เมจิกสตอเรจขนวัตถุดิบมา แต่ถ้าคนอื่นรู้เข้า มีแต่จะนำปัญหามาให้ ผมจึงอยากเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องยืนยันหน้าที่รักษาความลับของผู้จัดการสาขา
「แน่นอนครับ ไม่ว่าจะเป็นชนิดของวัตถุดิบหรือวิธีเก็บเกี่ยว หากนักผจญภัยต้องการให้ปิดเป็นความลับ ทางเราก็จะเก็บเป็นความลับ」
ในบรรดาข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุดิบที่ขายให้กิลด์ ทางกิลด์มีหน้าที่ต้องปกปิดทุกเรื่องที่นักผจญภัยต้องการให้เป็นความลับ
ความจริงมีข่าวลือว่าข้อมูลลับเหล่านั้นถูกแบ่งปันกันภายในกิลด์ แต่ถึงอย่างนั้น ข้อมูลก็แทบไม่เคยรั่วไหลออกไปข้างนอก อย่างน้อยนักผจญภัยก็วางใจขายวัตถุดิบให้กิลด์ได้
「ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยสบายใจหน่อย สิ่งที่พวกเราอยากให้ปิดเป็นความลับคือวิธีขนส่ง ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้ไหม?」
ครั้งนี้สิ่งที่พวกเราต้องการปิดบังมีแค่วิธีขนส่งเท่านั้น ถ้าไม่ให้ใครรู้ด้วยว่าฆ่ามอนสเตอร์ชนิดไหนมา ก็คงช่วยไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาโดยไม่จำเป็นได้ แต่ถ้าทำแบบนั้น ผลงานนี้ก็จะเปิดเผยต่อสาธารณะไม่ได้
ไมเลียจะทำตามเป้าหมายของตัวเองไม่สำเร็จ พวกเราจึงตัดสินใจไม่ปิดบังชนิดของมอนสเตอร์ที่ฆ่ามา
「วิธีขนส่งหรือครับ? ผมนึกไม่ออกเลยว่ามีวิธีพิเศษอะไรที่ควรค่าแก่การเก็บเป็นความลับ… แต่ก็ได้ครับ ในเมื่อคุณต้องการเช่นนั้น ผมจะไม่บอกใคร」
เมื่อได้ยินคำตอบ ผมกับไมเลียก็หันมาสบตากัน