「พวกเราขนมันมาด้วยวิธีนี้ครับ ออกมา」
ผมพูดพลางนำบลัดไทเกอร์หนึ่งตัวออกจากเมจิกสตอเรจ แล้ววางลงบนโต๊ะ
บลัดไทเกอร์มีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไป หากไม่มีเมจิกสตอเรจ แค่จะยกขึ้นมาก็คงต้องออกแรงมหาศาล
「หา? ดะ เดี๋ยวก่อน!」
ผู้จัดการสาขาเห็นสิ่งที่ผมทำก็แข็งค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องเสียงดัง ผมนึกว่าผู้จัดการสาขาน่าจะรู้จักเมจิกสตอเรจเสียอีก แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่
「มีอะไรครับ?」ผมถาม
「มอนสเตอร์โผล่มาจากไหน?! คุณเอามันออกมาจากความว่างเปล่าเลยนะ!」
「จากเวทประเภทจัดเก็บครับ แบบนี้ไง」
ผมนำบลัดไทเกอร์ออกมาทีละตัวแล้ววางบนโต๊ะ เมื่อคำนึงถึงขนาดของโต๊ะ ตอนนี้เอาออกมาแค่หกตัวก่อนก็แล้วกัน ผู้จัดการสาขายิ่งดูก็ยิ่งสับสน
「มอนสเตอร์โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า? นี่เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า?」
เขายังคงงุนงงขณะเอื้อมมือไปแตะบลัดไทเกอร์ แน่นอนว่านิ้วของเขาไม่ได้ทะลุผ่านร่างมันไป นี่คือของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
「มะ มาจากไหน…」
ผู้จัดการสาขาหยุดพูดกลางคัน คงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะถามคำถามเดียวกับเมื่อสามสิบวินาทีก่อน
「บลัดไทเกอร์หกตัว พวกคุณสองคนฆ่าพวกมันหรือครับ?」
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่มือกลับสั่น ดูเหมือนกำลังพยายามลืมเรื่องเมจิกสตอเรจ
เรื่องที่ทำความเข้าใจไม่ได้ก็แค่ไม่ต้องสนใจ ในแง่หนึ่งก็นับเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด
แต่ไมเลียยังไม่จบแค่นั้นและพูดต่อทันที
「ไม่ใช่」
「อ้อ มีคนอื่นช่วยด้วยสินะครับ ผมก็ว่าแล้ว พวกคุณแค่สองคนไม่มีทางฆ่าบลัดไทเกอร์ซึ่งเป็นมอนสเตอร์แรงก์ B ได้ถึงหกตัวหรอก ต่อให้เป็นหอกเพลิงก็—」
「ไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันหมายถึงไม่ได้ฆ่าบลัดไทเกอร์แค่หกตัวต่างหาก จำนวนที่ฆ่าได้ทั้งหมดคือเจ็ดสิบสามตัว ที่เหลือยังอยู่ในเมจิกสตอเรจของเอลด์」
「จะ เจ็ดสิบสามตัว?!」
ผู้จัดการสาขาผงะถอยจนสะดุดส่วนที่นูนขึ้นมาบนพื้น ผมพยายามเข้าไปช่วย แต่เขาใช้กำแพงพยุงตัวลุกขึ้นมาได้เอง
「พวกคุณสองคนฆ่าได้ถึงเจ็ดสิบสามตัวหรือครับ?」เขาถามไมเลีย
「ผมแค่ช่วยสนับสนุนนิดหน่อยและขนของเท่านั้น ไมเลียเป็นคนฆ่าส่วนใหญ่ครับ」
ผมไม่ได้โกหก ที่ว่าช่วยสนับสนุนนิดหน่อยก็หมายถึงสอนสกิลให้เธอ ล่อศัตรู และจัดการตัวที่เธอฆ่าไม่สำเร็จ… ไมเลียฆ่าไปหกสิบเจ็ดตัวจากทั้งหมดเจ็ดสิบสามตัว
ผมไม่ต้องการผลงาน ขอแค่ได้เลื่อนเป็นแรงก์ D ก็พอ เพราะอย่างนั้นจึงยกความดีความชอบเกือบทั้งหมดให้ไมเลีย
ถ้าเด่นเกินไป อาจมีคนแปลก ๆ มาหาเรื่องก็ได้ ผู้จัดการสาขาหันมามองผม
「คุณเป็นใครกันแน่? พอรู้ว่าคุณจะไปป่าแห่งความตายกับหอกเพลิง ผมก็อยากหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณ แต่กลับไม่พบอะไรนอกจากชื่อเอลด์」
「ผมก็แค่นักผจญภัยแรงก์ E ครับ」
「แรงก์ E?! นักผจญภัยแรงก์ E เข้าไปในป่าแห่งความตาย แถมยังขนมอนสเตอร์ออกมาได้มากขนาดนี้เลยหรือ?! ต่อให้ไม่นับเรื่องขนส่งก็ยังเป็นไปไม่ได้! แม้จะไปกับหอกเพลิง แต่ไม่มีทางรอดกลับมาได้หรอก!」
ผู้คนในโลกนี้ดูจะยึดติดอย่างมากว่าแรงก์เท่ากับความสามารถในการต่อสู้ ผมเคยคิดว่า ในเมื่อผู้มีอาชีพชั้นด้อยเลื่อนแรงก์ได้ยาก ก็น่าจะมีคนแบบผมอยู่อีกนับไม่ถ้วน—นักผจญภัยที่เก่งกาจเกินกว่าแรงก์ของตัวเอง