「เงื่อนไขในการเป็นนักผจญภัยแรงก์ S คืออะไรเหรอ」
「ต้องฆ่ามอนสเตอร์แรงก์ S และสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ แต่เพราะยังไม่เคยมีใครฆ่ามอนสเตอร์แรงก์ S ได้ จึงยังไม่มีนักผจญภัยแรงก์ S ต่อให้ส่งคนไปร้อยคน มันก็จะไล่ต้อนกลับมาหมด แถมยังไม่มีใครสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกันได้… อย่างน้อยฉันก็เคยคิดแบบนั้น」
ไมเลียมองหอกของตัวเอง เธอคงคิดว่าคอมโบของเธออาจใช้กับมอนสเตอร์แรงก์ S ได้
ผมไม่รู้ว่ามอนสเตอร์แรงก์ S เป็นแบบไหน แต่มีเวทลดพลังป้องกันอยู่หลายชนิด เพราะฉะนั้นอาจต่อกรกับมันได้ก็ได้
「ด้วยพลังนี้ อีกไม่นานเราก็สู้กับมอนสเตอร์แรงก์ A ได้แล้ว」
「ไหน ๆ แล้วก็สู้พร้อมกันทีละหลายตัวไปเลย จะได้สร้างผลงานทีเดียว」
หลังจากฆ่าบลัดไทเกอร์ เลเวลของผมก็เพิ่มขึ้น ดูจากฝีมือเมื่อครู่ ผมคิดว่าไมเลียน่าจะสู้กับมอนสเตอร์พร้อมกันได้มากกว่านี้
「จำคอมโบสำหรับศัตรูหลายตัวได้ไหม」
「จำได้ คอมโบแอทแทค คอมโบแอทแทค…」
เธอท่องคอมโบที่ผมสอนไปก่อนหน้านี้ ดี ดูเหมือนจะจำได้ ผมบอกไปแค่ครั้งเดียวแต่เธอกลับจำได้ทั้งหมด ความจำน่าจะดีทีเดียว
「เอาล่ะ คราวนี้ผมจะล่อมาสามตัว」
「ล่อเหรอ」
「การใช้เวทยั่วยุดึงความสนใจของมอนสเตอร์เรียกว่าการล่อ ถ้ามีศัตรูจำนวนมาก เราจะล่อมาแค่จำนวนที่รับมือไหว」
「หมายถึงจะแยกมอนสเตอร์ออกจากฝูงเหรอ」
「ใช่แล้ว ฝูงมอนสเตอร์ในป่านี้มีเฉลี่ยหกตัว เพราะฉะนั้นเราจะจัดการทีละครึ่งฝูง」
ดูจากการต่อสู้ที่ผ่านมา ผมคิดว่าเรารับมือพร้อมกันหกตัวได้ แต่ถ้าพลาดตอนต่อสู้กับมอนสเตอร์มากขนาดนั้นจะเกิดปัญหาใหญ่ เอาแค่สามตัวไปก่อนดีกว่า แบบนี้ต่อให้ไมเลียทำคอมโบพลาด เราก็แก้สถานการณ์ได้ง่าย
「แยกมอนสเตอร์ออกจากฝูงได้ด้วยสินะ」
「แค่ชีลเดอร์ก็น่าจะทำได้ไม่ยากไม่ใช่เหรอ」
「มีชีลเดอร์ที่ทำได้อยู่ แต่นั่นเป็นเทคนิคขั้นสูงมาก ถ้ามีชีลเดอร์ฝีมือเยี่ยมสองคน คนหนึ่งจะดึงความสนใจของมอนสเตอร์ครึ่งฝูง ส่วนอีกคนดึงอีกครึ่งฝูง ฝ่ายที่ถูกพบก่อนต้องวิ่งวนไปมาจนกว่าการต่อสู้ของชีลเดอร์อีกคนจะจบลง จะทำคนเดียวก็ได้ แต่โอกาสสำเร็จมีแค่ครึ่งต่อครึ่ง ส่วนใหญ่ต้องพึ่งโชค」
ไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลย… การแยกฝูงเป็นเรื่องง่าย แค่ศึกษาการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์เท่านั้น
ผมอาจเขียนตำราสกิลสำหรับนักผจญภัยออกมาก็ได้ แต่มีโอกาสสูงที่สังคมจะพังทลายถ้าทำแบบนั้น คงต้องรออีกสักพักกว่าจะสอนระบบการเรียนสกิลให้ผู้คนได้
หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง เราก็พบฝูงบลัดไทเกอร์หกตัวอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะเจาะพอดี ใช้พวกมันเป็นเป้าฝึกแล้วกัน
「ข้างหน้ามีบลัดไทเกอร์ ผมจะล่อมาสามตัว」
「เข้าใจแล้ว!」
「เอาล่ะนะ เมจิกทอนต์!」
ผมใช้เวทล่อบลัดไทเกอร์มาสามตัว การแยกมอนสเตอร์บางส่วนออกจากฝูงมีสิ่งที่ต้องจำอยู่สองข้อ
ข้อแรกคือต้องรักษาระยะให้เหมาะสม ถ้าไกลเกินไปเวทจะไปไม่ถึง แต่ถ้าใกล้เกินไป มอนสเตอร์ตัวอื่นอาจสังเกตเห็นเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น
ข้อที่สองคือห้ามล่อตัวจ่าฝูง ถ้าจ่าฝูงถูกล่อ มอนสเตอร์ที่เหลือจะตามมาด้วย แบบนั้นการพยายามแยกพวกมันออกจากฝูงก็ไม่มีความหมาย
ส่วนเหตุผลที่โลกนี้ต้องให้ชีลเดอร์สองคนร่วมมือกัน ผมเดาว่าพวกเขาคงไม่รู้ว่ามีตัวจ่าฝูง แต่รูปลักษณ์ของมันไม่ได้ต่างจากตัวอื่น ต้องสังเกตการเคลื่อนไหวอย่างละเอียดถึงจะแยกออกว่าเป็นตัวไหน
「ล่อมาได้สามตัวจริง ๆ ด้วย!」
「อือ ทีนี้ก็ทำตามที่ผมบอกแล้วจัดการพวกมันซะ! เมจิกการ์ด!」
สกิลของปราชญ์ไม่ได้สร้างมาให้รับหน้าที่แทงก์ เพราะฉะนั้นเมื่อต้องรับมือศัตรูพร้อมกันสามตัวจึงต้องปรับวิธีเล็กน้อย
「ไม่ยอมหรอก」
บลัดไทเกอร์ตัวหนึ่งกระโจนเข้ามา หมายจะตะปบผมด้วยกรงเล็บ ผมจึงเหวี่ยงไม้เท้าสุดแรงเข้าใส่กรงเล็บของมันตรง ๆ
「กรร?!」
ไม้เท้าปะทะกรงเล็บของบลัดไทเกอร์ ก่อนผมจะผลักมอนสเตอร์กระเด็นออกไปอย่างรุนแรง
นั่นไม่ใช่แค่ผลของเมจิกการ์ด ผมซ้อนคริติคอลเคาน์เตอร์ลงไปบนเวทเพื่อเพิ่มพลังของคริติคอลฮิตด้วย
「สติกกีบอมบ์!」
ในเวลาเดียวกัน ผมยิงสติกกีบอมบ์ใส่เท้าของพวกมันเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว การเหวี่ยงไม้เท้าของปราชญ์ไม่ได้ทรงพลังมากนัก แต่หนึ่งในจุดแข็งของอาชีพนี้คือสามารถร่ายเวทระหว่างเหวี่ยงไม้เท้าได้ด้วย
ผู้คนคิดว่าอาชีพสายผู้ใช้เวทไม่จำเป็นต้องเรียนรู้วิธีทำคริติคอลฮิต แต่ถ้าใช้ได้แบบนี้ ทางเลือกเชิงกลยุทธ์ก็จะเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะเมื่อปราชญ์ต้องรับหน้าที่แทงก์ เรื่องนี้สำคัญมาก
「เอลด์ตีบลัดไทเกอร์กระเด็นเลยเหรอ?!」
เธออุทานด้วยความตกใจ ก่อนรีบวิ่งไปด้านหลังบลัดไทเกอร์แล้วเริ่มปล่อยคอมโบ