อยู่ในสภาพดี

「เรียบร้อยครับ ผมดำเนินการเลื่อนแรงก์ให้เสร็จแล้ว ตั้งแต่นี้ไปคุณคือแรงก์ E ยินดีด้วยครับ」

「ขอบคุณครับ」 ผมพูดพลางรับบัตรกิลด์มา

แรงก์บนบัตรถูกเปลี่ยนจาก F เป็น E ข้างตัวอักษร ‘E’ มีคำว่า 『เลื่อนแรงก์กรณีพิเศษ』 เขียนไว้ตัวเล็ก ๆ น่าจะเป็นหลักฐานว่าผมได้เลื่อนแรงก์ด้วยคำแนะนำ

เอาล่ะ เราออกนอกเรื่องไปพอสมควร ได้เวลากลับมาเข้าเรื่องแล้ว

「ว่าแต่ วัตถุดิบพวกนี้จะรับซื้อเท่าไรครับ」

「เรจิงเอปหรือครับ ทุกส่วนของมันนำไปใช้ประโยชน์ได้ แต่จะให้ผมประเมินราคาอย่างถูกต้องคงยาก」

ผู้จัดการเปิดดูเอกสารของกิลด์พลางทำท่าครุ่นคิด ผ่านไปประมาณห้านาที เขาก็ได้ข้อสรุป

「อยู่ในสภาพดีมาก… หนึ่งร้อยสิบล้านเป็นอย่างไรครับ」

อะไรนะ… เกินร้อยล้านเลยเหรอ ทำไมถึงได้มากขนาดนั้น!

นี่เป็นโลกที่เงินสองแสนกิลก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายหนึ่งเดือนของทั้งครอบครัวจริง ๆ เหรอ หนึ่งร้อยสิบล้านอยู่ได้ตั้งสี่สิบห้าปี เรียกว่าสบายไปทั้งชีวิตเลยนะ!

ขณะที่ผมกำลังนึกถึงความเหลือเชื่อของเงินก้อนนั้น ไมเลียก็ตอบกลับ

「น้อยไปหน่อยหรือเปล่า อย่างที่เห็น ด้านหน้าของมันไม่มีบาดแผลเลย ฉันคิดว่าน่าจะมีค่ามากกว่านี้นะ」 เธอพูดพลางแสดงด้านหน้าของมอนสเตอร์ให้ผู้จัดการดู

ไมเลียโจมตีมันจากด้านหลังเท่านั้น ด้านหน้าจึงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ซึ่งมีผลอย่างมากหากจะนำไปทำเป็นชุดเกราะ

「ก็ได้ครับ ผมให้หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน มากกว่านี้เกินอำนาจอนุมัติของผมแล้ว」

「ราคานี้โอเคไหม」 ไมเลียหันมาถาม

「แน่นอน」

ผมพยักหน้าทันที ถ้ายังยืนอึ้งต่อไป ราคาอาจลดลงก็ได้

「ตกลงครับ ผมจะไปนำเงินมา กรุณารอสักครู่」

ผู้จัดการพยักหน้ารับ ดูเหมือนการซื้อขายจะตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

「ข้างในมีหนึ่งร้อยยี่สิบเหรียญ กรุณาตรวจสอบด้วยครับ」 ผู้จัดการพูดพลางวางถุงใบหนักไว้ตรงหน้าผม

เมื่อมองเข้าไปข้างใน ก็เห็นเหรียญแพลทินัมอัดแน่นเต็มถุง

「สำนักงานกิลด์มีเงินสดติดมือมากขนาดนี้เลยเหรอครับ…」

「ทางกิลด์จัดสรรเงินทุนให้เราเป็นจำนวนมาก เผื่อมีคำร้องครั้งใหญ่เข้ามา แต่ผมไม่คิดว่าจะมีใครนำวัตถุดิบจากมอนสเตอร์แรงก์ A ที่อยู่ในสภาพดีมาขายที่นี่」

「สภาพดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ ด้านหน้าไม่มีรอยก็จริง แต่ด้านหลังพรุนไปหมดเลยนะ」

「ตามปกติต้องใช้กองกำลังหนึ่งร้อยคนรับมือมอนสเตอร์แรงก์ A มันจะถูกโจมตีจากทุกทิศทางจนร่างกายเสียหายยับเยิน การที่ตัวนี้มีบาดแผลเฉพาะด้านหลังแทบจะเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ครับ」

…ได้ความรู้ใหม่แล้วสินะ ผมนึกในใจ จากนั้นไมเลียก็ส่งมอบเรจิงเอป รับถุงเหรียญมา แล้วยื่นให้ผม

「เราตกลงกันว่าจะแบ่งเท่า ๆ กันไม่ใช่เหรอ…」

「ฉันรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะเอลด์ จะให้เรียกร้องเงินเพิ่มอีกคงไม่ถูกต้อง」

「แต่ข้อตกลงก็คือแบ่งกันคนละครึ่ง」

ผมหยิบเหรียญแพลทินัมหกสิบเหรียญออกจากถุงแล้วยื่นให้เธอ ไมเลียเหมือนจะปฏิเสธอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมรับเงินไป

「ขอบคุณ ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันนะ」

「เช่นกันครับ วัตถุดิบจากเรจิงเอปหาได้ไม่ง่ายเลย ถ้านำไปให้ร้านขายชุดเกราะ น่าจะสร้างชุดเกราะชั้นยอดได้ ขายไปแบบนี้ไม่เป็นไรหรือครับ」

「ชุดเกราะหนักมีแต่จะขัดขวางการเคลื่อนไหว ตอนนี้ฉันพอใจกับของที่มีอยู่แล้ว วัตถุดิบชั้นดีควรตกเป็นของคนที่นำไปใช้ได้คุ้มค่าที่สุด」

ไมเลียกวาดตามองผมทั้งตัว แน่นอนว่าผมไม่ได้สวมชุดเกราะเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

「เพิ่งสังเกตนะ… ตอนสู้กับเรจิงเอป เอลด์ไม่ได้สวมชุดเกราะเลยเหรอ」

「ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า」

「ปัญหาเหรอ ฉันแปลกใจมากกว่าว่ารอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง」

เธอจ้องผมด้วยแววตาแข็งค้างอย่างไม่อยากเชื่อ คงคิดว่าผมเสียสติไปแล้วสินะ ในโลกนี้ผู้คนไม่สามารถฝึกต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่โจมตีครั้งเดียวก็ตายได้ ปฏิกิริยาของเธอจึงเข้าใจได้

เหตุผลที่ผมต่อสู้ได้อย่างมั่นใจ ก็เพราะผ่านการฝึกนับครั้งไม่ถ้วนใน BBO มาแล้ว หากตายในเกมก็แทบไม่มีบทลงโทษ จึงฝึกต่อได้โดยไม่ต้องกังวลมากนัก

「ชุดเกราะป้องกันเรจิงเอปไม่ได้หรอก ถ้าโดนโจมตีตรง ๆ ยังไงก็ตายอยู่ดี เพราะงั้นไม่สวมชุดเกราะเลยแล้วทำให้ร่างกายเบาลงดีกว่า จะได้หลบการโจมตีง่ายขึ้น ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ」

「ฟังดูก็มีเหตุผล แต่ทั้งหมดตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าเอลด์จะหลบการโจมตีของมันได้ทุกครั้ง ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้」

「ก็จริง การฝึกไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก」

ระหว่างคุยกัน ผมเดินออกจากกิลด์ เราแบ่งค่าตอบแทนกันแล้ว เท่านี้ปาร์ตี้ของเราก็สิ้นสุดลง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ถ้าคุยกันลงตัว ผมอาจเพิ่มเลเวลได้หลายเลเวลในคราวเดียว