ตอนเที่ยงของวันถัดมา หลังจากเดินทางไม่นานนัก เราก็มาถึงดีไซร์ เมืองที่อยู่ใกล้ป่าแห่งความตายที่สุด
การมีไมเลียคอยนำทางทำให้เดินทางสะดวกมาก แม้ทักษะการต่อสู้ของเธอจะย่ำแย่ แต่เห็นได้ชัดว่ามีประสบการณ์ในฐานะนักผจญภัยมากกว่าผม
「ก่อนอื่น ไปแจ้งกิลด์กันว่าเราจะเข้าป่าแห่งความตาย」
「จำเป็นต้องแจ้งด้วยเหรอ」
「ถ้าไม่แจ้งก็ไม่มีบทลงโทษ แต่เวลาเข้าป่าทุกคนจะแจ้งกันเป็นปกติ ไม่อย่างนั้นกิลด์จะไม่รับซื้อวัตถุดิบที่ได้มาจากป่า อีกเหตุผลที่มีระบบนี้ก็เพราะอัตราการตายสูง ถ้าคนที่เข้าไปตาย พวกเขาจะถูกนับเป็นเพียงคนหาย ทำให้จัดการทรัพย์สินของผู้ตายภายหลังได้ลำบาก」
เข้าใจแล้ว ทางกิลด์สันนิษฐานว่าคนที่เข้าไปแล้วไม่กลับออกมาคือเสียชีวิตสินะ
「ตอนนี้อาจสายไปหน่อยที่จะถาม แต่ผมแปลกใจนะที่ไมเลียยอมมากับผมถึงป่าแห่งความตาย」
「หลังจากเห็นเอลด์สู้กับเรจิงเอป ฉันรู้สึกว่าถ้าได้สู้ด้วยกันก็น่าจะทำได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มาถึงนี่หรอก」
「…แต่เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ」
「ฉันรู้ว่ามีความเสี่ยงอะไรบ้าง ไม่ต้องห่วง ต่อให้ตายก็จะไม่โกรธแค้นเอลด์ ฉันมีเหตุผลของตัวเองที่ต้องการทั้งพลังและผลงาน และพร้อมเสี่ยงอันตรายเพื่อให้ได้มันมา ถ้าเราเข้าไปในป่าแห่งความตายแล้วนำวัตถุดิบกลับมาได้ทั้งที่ยังมีชีวิต ผลงานนั้นจะมีค่าเท่ากับการรับคำร้องจากกิลด์ครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเวลาหลายปีเลย」
เข้าใจแล้ว สำหรับเธอ นี่คือการเดิมพันสินะ
「ทำไมถึงอยากได้ผลงานขนาดนั้นล่ะ」
「เพื่อการประดับเกียรตินักผจญภัย」
「การประดับเกียรตินักผจญภัยเหรอ」
ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
「เมื่อเป็นนักผจญภัยแรงก์ A และสร้างผลงานไว้มากมาย จะได้รับพระราชทานฐานันดรขุนนาง เป็นหนทางเดียวที่ผู้หญิงจะได้รับฐานันดรขุนนางขึ้นมาใหม่」
「แปลว่าอยากเป็นขุนนางเหรอ」
「ใช่ ตระกูลของฉันล่มสลายและสูญเสียฐานันดรไป ฉันจะทำให้ชื่อตระกูลกลับคืนสู่ฐานันดรขุนนางอีกครั้ง」
เข้าใจแล้ว เธออยากเป็นนักผจญภัยแรงก์ A เพื่อกอบกู้ตระกูล นั่นคือเหตุผลที่เดินทางไปตามกิลด์ต่าง ๆ และรับคำร้องที่คนอื่นไม่ยอมแตะต้อง ดูเหมือนเธอจะได้รับความนิยมจากผู้คนมากด้วย
「ไมเลียได้ชื่อว่าเป็นนักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ไม่ช้าก็น่าจะได้เลื่อนเป็นแรงก์ A ไม่ใช่เหรอ」
「ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ฉันสร้างผลงานไว้มากมาย ถ้ามีอาชีพปกติคงได้ขึ้นแรงก์ A ไปนานแล้ว แต่น่าเสียดายที่อาชีพชั้นด้อยเลื่อนแรงก์ได้ยาก」
「คล้ายกับที่โนวิซเป็นได้แค่แรงก์ F หรือเปล่า」
「ใช่ ประมาณนั้น แต่ถึงอย่างไรอาชีพชั้นด้อยก็ยังได้รับการปฏิบัติดีกว่าโนวิซ ที่ฉันเลิกจัดปาร์ตี้แล้วออกล่าคนเดียว เพราะผลงานส่วนใหญ่จะตกเป็นของสมาชิกที่มีอาชีพปกติ ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาหรอก เพียงแต่เวลาคนจากอาชีพปกติกับอาชีพชั้นด้อยจัดปาร์ตี้ร่วมกัน ฝ่ายหลังจะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นแค่ตัวแถม」
เพราะแบบนั้นถึงได้ออกล่าคนเดียวสินะ… ผมไม่ได้สนใจเรื่องผลงานนัก แต่คิดว่าหลีกเลี่ยงการเข้าร่วมปาร์ตี้ทั่วไปไว้คงดีกว่า
เราเดินเข้าไปในกิลด์
「เอ๊ะ คุณหอกเพลิง?!」
ทันทีที่ไมเลียก้าวเข้าไป พนักงานต้อนรับหลังเคาน์เตอร์ก็ผุดลุกขึ้นยืน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ไมเลีย
「ตัวจริงหรือเปล่า」
「แต่คุณหอกเพลิงจะแวะเฉพาะเมืองที่มีคำร้องเยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอ ที่นี่แทบไม่มีคำร้องเลยนะ」
「อาจไม่ใช่ตัวจริงก็ได้」
ทันทีที่เธอก้าวเข้ามา ทุกคนก็เริ่มซุบซิบกัน นี่คือความโด่งดังของหอกเพลิงสินะ… ส่วนผมเหมือนเป็นเพียงตัวแถม ไม่มีใครสนใจเลย สงบดีจริง ๆ ผมชอบนะ
「ฉันตัวจริง แต่ไม่ได้มารับคำร้อง」
「ไม่ได้มารับหรือคะ」
「ฉันจะไปป่าแห่งความตายกับเอลด์ที่อยู่ตรงนั้น ช่วยรับเรื่องแจ้งของเราได้ไหม」
ไมเลียยื่นกระดาษที่เขียนว่า 『แบบแจ้งการเดินทางเข้าป่าแห่งความตาย』 ให้พนักงานต้อนรับ ทันทีที่เห็น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง
「จะไปป่าแห่งความตายหรือคะ ไปกันแค่สองคนเนี่ยนะ」
「ใช่」
「บ้าบิ่นเกินไปแล้วค่ะ ฉันปล่อยให้คุณไมเลีย หอกเพลิง ไปตายในสถานที่แบบนั้นไม่ได้」
พนักงานต้อนรับพยายามผลักแบบแจ้งกลับมา ป่าแห่งความตายคงอันตรายถึงเพียงนั้น แต่ไมเลียไม่ยอมถอย
「การเข้าป่าไม่ต้องได้รับอนุญาตจากกิลด์ ต่อให้ไม่รับแบบแจ้ง พวกเราก็จะไปอยู่ดี แต่ฉันสัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย」
「ก็จริงค่ะ พวกเราไม่มีสิทธิ์ห้ามคุณ…」
「เราจะกลับมาแน่ เชื่อใจได้เลย ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น」
ไมเลียวางแบบแจ้งไว้บนเคาน์เตอร์แล้วมุ่งหน้าไปยังทางออก
「แจ้งเรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ」
「มีคำร้องสำหรับป่าแห่งความตายไหม」
「ไม่มี เพราะในป่านั้นตามหามอนสเตอร์ที่เป็นเป้าหมายไม่ได้ แต่ถ้าฆ่ามันได้ ค่าตอบแทนก็คือราคารับซื้อวัตถุดิบของมันนั่นแหละ เมื่อก่อนเคยมีคำร้องสำหรับป่าแห่งความตาย แต่เพราะจำเป็นต้องทำคำร้องให้สำเร็จ นักผจญภัยจำนวนมากจึงฝืนตัวเองมากเกินไปจนตาย ตอนนี้เลยไม่มีคำร้องสำหรับที่นั่นแล้ว」
เข้าใจแล้ว… ยิ่งฟังมากเท่าไร สถานที่แห่งนี้ก็ยิ่งฟังดูอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ