「ฆ่าผู้บุกรุกก่อน! เรื่องอื่นค่อยตรวจสอบทีหลัง!」
「เออ! โจมตีเลย!」
หลังตั้งสติกลับมาได้เล็กน้อย คนเหล่านั้นก็เริ่มยิงเวทโจมตีใส่ผม แต่พวกเขายังเสียการทรงตัวจากแรงระเบิด จึงไม่มีทางโจมตีโดนผมได้ เวทที่ยิงผิดจังหวะและไร้การประสานงานพลาดไปไกลจากจุดที่ผมอยู่ ถึงอย่างนั้น ศัตรูก็ยังเหลืออยู่อีกมาก บางคนยิงเวทที่ดูแล้วคงกลืนร่างผมเข้าไปทั้งตัว
「เมจิกการ์ด เมจิกเวล โฮลีเบรธ」
ก่อนการโจมตีจะมาถึง ผมร่ายเวทออกไปสองบท บทแรกคือเมจิกการ์ด เวทป้องกันพื้นฐานทั่วไป ส่วนอีกบทคือเมจิกเวล ไพ่ตายด้านการป้องกันของปราชญ์
「โดนแล้ว!」
「ไม่มีทางรอดจากการโจมตีนั่นไปได้—」
ศัตรูส่งเสียงดีใจกันยกใหญ่เมื่อเห็นเวทโจมตีถูกเป้าหมาย เฟลมบอมบ์ซึ่งเป็นเวทธาตุไฟระเบิดขึ้นใกล้ตัวผมจนเกิดแรงระเบิดขนาดย่อม ทำให้พวกเขามองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าเป็นสตีมเอ็กซ์โพลชันเลเวล 2 ผมคงแย่เหมือนกัน แต่สิ่งที่พวกเขาใช้คือเฟลมบอมบ์ เวทพื้นฐานธรรมดา แม้ภาพที่เห็นจะดูรุนแรง แต่พลังกลับต่ำมาก
「เป็นไปไม่ได้! มันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน!」
「มันอาจร่ายเวทป้องกันแบบใช้ได้ครั้งเดียว! ยิงต่อไป!」
พวกเขายังคงระดมยิงเวทใส่ผม แต่ผมไม่ได้รับความเสียหายเลย เมื่อมีเมจิกเวล เวทพื้นฐานก็ทำอะไรไม่ได้
「ม-หมอนี่เป็นใครกันแน่?! การโจมตีของเราไม่ได้ผลเลย! มันเป็นสัตว์ประหลาดหรือไง?!」
「การโจมตีของเราไม่ได้ผล… หรือว่า…นั่นเป็นภาพลวงตา? ส่วนตัวจริงซ่อนอยู่ที่อื่น!」
「แย่แล้ว กางบาเรียขึ้นมาอีกครั้ง!」
พลังป้องกันอันมหาศาลของเวททำให้พวกเขาคิดว่าผมเป็นภาพลวงตา จริงอยู่ การใช้ภาพลวงตาเป็นเหยื่อล่อให้ศัตรูเสียมานาไปกับการยิงเวทถือเป็นกลยุทธ์ที่ใช้ได้ผล
แต่สิ่งที่พวกเขาโจมตีไม่ใช่ภาพลวงตา เวทเหล่านั้นโจมตีโดน เพียงแต่ไม่ส่งผลอะไรต่อร่างกายของผมเท่านั้น หากจะพูดให้ถูก เมจิกเวลไม่ใช่เวทป้องกัน สิ่งที่มันทำคือขยายร่างกายของผมออกไปในแง่หนึ่ง
ตามปกติแล้ว การโจมตีของพวกเขาจะสร้างความเสียหายแก่ร่างกายผม เวทที่อ่อนแอจะทำให้ผิวหนังบาดเจ็บ ส่วนเวทที่ทรงพลังกว่าจะฉีกผิวหนังและทำลายเนื้อหนัง กระทั่งอวัยวะภายใน
เมจิกเวลสร้างผิวหนังบาง ๆ อีกชั้นซึ่งทำจากมานาขึ้นเหนือผิวหนังของผม มันรับความเสียหายเช่นเดียวกับผิวหนังทั่วไป แต่การโจมตีไม่อาจทะลวงผ่านไปได้ง่าย ๆ อีกทั้งยังฟื้นฟูตัวเองในทันที นั่นคือเหตุผลที่การโจมตีของพวกเขาไม่สร้างความเสียหายแก่ร่างกายจริงของผม
ผิวหนังเวทนี้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ไม่ใช่เวทป้องกัน ดังนั้นเวทที่ทำลายเวทป้องกันจึงใช้ไม่ได้ผล แถมพวกเขายังมองมันด้วยตาเปล่าไม่เห็น สำหรับคนเหล่านั้น จึงดูเหมือนว่าการโจมตีของตนไม่ได้ผลเท่านั้น
ถ้าพวกเขาคิดว่าผมเป็นภาพลวงตาและหยุดโจมตีไปก็คงดี ขณะคิดเช่นนั้น ผมก็มองดูใบหน้าของเหล่าศัตรูซึ่งเต็มไปด้วยความสับสน สิ้นหวัง และหวาดกลัว
เมจิกเวลเป็นเวทที่ทรงพลังอย่างยิ่ง แต่ก็มีข้อเสียเช่นกัน มันสิ้นเปลืองมานามหาศาล เวทนี้แทบไร้เทียมทานเพราะชั้นผิวหนังจะฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าทุกครั้งที่มันฟื้นฟู ผมก็ต้องเสียมานา กล่าวอีกอย่างคือ มานาของผมกำลังรับความเสียหายแทนร่างกาย
เพราะฉะนั้น ถ้าพวกเขายิงเวทใส่ผมต่อไป สุดท้ายมานาก็จะหมดลง ที่จริงตอนนี้ผมใช้ไปมากแล้วด้วย แต่—
ดูเหมือนจะทันพอดี
เหตุผลที่ผมเอาแต่รับการโจมตีโดยไม่ตอบโต้ไม่ใช่เพราะกำลังเล่นสนุก แต่เพราะรอให้โฮลีเบรธทำงาน
โฮลีเบรธเป็นเวทพรชนิดหนึ่ง ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะแสดงผล ผมจึงจำเป็นต้องถ่วงเวลาไว้ กังวลอยู่เหมือนกันว่ามานาจะเหลือไม่พอ แต่ตอนนี้ยังเหลืออยู่ราวสิบเปอร์เซ็นต์
ผมบรรลุเป้าหมายของวันนี้แล้ว ที่เหลือก็แค่กลับไปให้ได้ทั้งเป็น เรื่องง่าย ๆ
「เมื่อกี้อะไรน่ะ? เหมือนฉันจะเห็นแท่นพิธีส่องแสงอยู่แวบหนึ่ง」
「จับตาดูเป้าหมายแล้วโจมตีต่อไป!」
เช่นเดียวกับเวทอีกสองบท ผลของโฮลีเบรธไม่อาจมองเห็นได้ มีคนหนึ่งเหมือนจะสังเกตเห็น แต่เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
แน่นอนว่าผมไม่มีทางใช้มานามหาศาลไปกับเวทไร้ประโยชน์ โฮลีเบรธจะทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ที่จริงจะเรียกว่าเป็นเวทสำคัญที่สุดในทั้งหมดนี้เลยก็ได้
「เมจิกวิง」
ผมร่ายเวทประเภทบินเพื่อหลบหนี ธุระที่นี่เสร็จสิ้นแล้ว ต่อให้ฆ่าคนเหล่านี้ไปก็ไม่ได้ส่งผลสำคัญอะไร