เก่งเกมเกิดใหม่เป็นปราชญ์สุดแกร่งในต่างโลก

ตอนที่ 112

พยาน

「โธ่เว้ย เจ็บชะมัด!」 ทาสบ่นทั้งที่ยังล้มกองอยู่บนพื้น

ยามใช้กระบองฟาดเขาซ้ำอีกหลายครั้ง พอถึงครั้งที่ห้า เขาก็เงียบเสียงลง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีปัญหา เพราะอีกเดี๋ยวเขาก็จะถูกสังเวยอยู่แล้ว ขอแค่ยังมีชีวิตต่อไปอีกไม่กี่นาทีก็พอ

「โอ้ ภูตชั่วร้ายผู้สิงสถิตอยู่บนผืนพิภพ โอ้ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้มอบศิลาแห่งโลหิต…」

พวกเขานำทาสขึ้นไปวางบนแท่นพิธี แล้วนักบวชก็เริ่มร่ายบทสวดยาวเหยียด ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าโดยสมบูรณ์แล้ว

ตอนนี้น่าจะเหมาะ

ผมแตะไอเทมเวทบันทึกภาพที่วางอยู่บนตัก เหลือเพียงรอให้หลักฐานที่ไม่อาจโต้แย้งได้ปรากฏขึ้นแล้วเปิดใช้งานมัน

เมื่อดวงอาทิตย์ลับหายไปใต้เส้นขอบฟ้า นักบวชก็ร่ายบทสวดจบพอดี

「โอ้ ภูตชั่วร้าย จงมอบศิลาแห่งโลหิตแก่เรา เพื่อแลกเปลี่ยนกับเครื่องสังเวยนี้」

เมฆดำลอยลงมาจากท้องฟ้า ก่อนจะพุ่งเข้าไปในร่างทาสโดยตรง ทันใดนั้น เบลลาดอนนาก็เริ่มงอกขึ้นทั่วบริเวณ

ตอนนี้แหละ

ช่วงเวลานี้คือหลักฐานที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ผมถ่ายมานาเล็กน้อยเข้าไปในไอเทมเวทเพื่อเปิดใช้งาน จากนั้นมันก็เริ่มบันทึกภาพรอบทิศทางสามร้อยหกสิบองศา

ยังไม่ทันพ้นหนึ่งวินาที เมจิกดีเทกชันร็อดก็เปล่งแสงพร้อมส่งเสียงแหลมบาดหู ลำแสงส่องตรงมายังจุดที่ผมอยู่

ดูเหมือนร็อดจะมีกลไกสำหรับตรวจจับไอเทมเวทบันทึกภาพ ต่อให้ใช้มานาอินวิซิบิลิตีก็ไม่มีประโยชน์เมื่อไอเทมเวทถูกระบุตำแหน่งแล้ว พวกเขาต้องหาผมเจอแน่

「เมจิกดีเทกชันร็อดตรวจพบบางอย่าง! เป็นไอเทมเวทบันทึกภาพ!」

「มีผู้บุกรุก! จับตัวมันไว้!」

「เรามองไม่เห็นมัน ใช้ลำแสงของร็อดนำทางแล้วล้อมจุดนั้นไว้ อย่าปล่อยให้หนีไปได้!」

「เปิดใช้บาเรีย!」

เหล่ายามเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเข้าล้อมจุดที่ผมอยู่ พวกเขามองไม่เห็นผมเพราะมานาอินวิซิบิลิตียังทำงานอยู่ แต่พวกสวนแห่งความสิ้นหวังกลับออกคำสั่งราวกับมองเห็น พวกเขาตั้งแนวล้อม ส่วนด้านบนก็มีบาเรียกางปิดไว้ ทำให้ผมหนีทางอากาศไม่ได้เช่นกัน

ก็คงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล สิ่งที่พวกเขาต้องระวังมากที่สุดคือเครื่องบันทึกภาพชิ้นนี้

ผมประเมินสถานการณ์ บาเรียจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่คลุมอยู่ด้านบน จะทำลายพวกมันเพื่อหนีออกไปก็ไม่ได้ รอบตัวถูกคนราวหนึ่งร้อยคนล้อมไว้โดยไม่มีเส้นทางหลบหนี กระทั่งเวลาขุดดินหนีก็ยังไม่มี

เห็นได้ชัดว่าผมไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้ แต่ก็คาดไว้อยู่แล้วว่าจะถูกจับได้ทันทีที่ใช้เครื่องบันทึกภาพ

ที่ผ่านมาผมเก็บตัวเงียบมาตลอดก็เพื่อบันทึกภาพพิธี ในเมื่อได้หลักฐานมาแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเงียบ ๆ อีกต่อไป

ศัตรูยืนเบียดรวมกันเป็นกลุ่ม ถ้าเป่าพวกเขากระเด็นไปให้หมดคงง่ายน่าดู ที่ผ่านมาผมต้องเงียบเอาไว้ตลอด…

เอาละ อาละวาดให้เต็มที่กันดีกว่า

← ตอนที่ 1 สารบัญ ตอนที่ 113 →