พวกมันอึดอยู่เหมือนกัน

“…เยอะเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ”

ผมเจอสถานการณ์ผิดปกติเข้าเสียแล้ว ตรงหน้าไม่ไกลมีกลุ่มมอนสเตอร์รวมตัวกันอยู่

ที่บอกว่า “ผิดปกติ” ก็เพราะในกลุ่มนั้นมีมอนสเตอร์ถึงสี่ชนิด ได้แก่ วูล์ฟ (มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายหมาป่า) แวมไพร์แบต (มอนสเตอร์ค้างคาวบินที่มีความสามารถลาดตระเวนสูง) ไวลด์ซิสเซอร์ส และฮังกรีโอเกอร์

มอนสเตอร์ที่เป็นคนละชนิดกันโดยสิ้นเชิงกลับรวมตัวเป็นกลุ่ม

ตามปกติเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น แต่บางครั้งก็พบได้เมื่อมีปรากฏการณ์ประหลาด และการระบาดของฮังกรีโอเกอร์ก็นับเป็นหนึ่งในนั้น

ฮังกรีโอเกอร์บางตัวจะเป็นผู้นำ ควบคุมมอนสเตอร์ในพื้นที่ และก่อตั้งกลุ่มขึ้นมา แต่บรรดามอนสเตอร์ที่อยู่ใต้คำสั่งกลับถูกปฏิบัติอย่างเลวร้าย

ถ้าฮังกรีโอเกอร์หิว พวกมันก็จะถูกกิน หากพยายามหนีก็จะถูกฆ่าแล้วกินอยู่ดี โชคร้ายสำหรับมอนสเตอร์ท้องถิ่นที่ฮังกรีโอเกอร์ตะกละมาก ผมสงสัยว่าเหตุผลเกินครึ่งที่พวกมอนสเตอร์หนีออกจากป่า คงเป็นเพราะไม่อยากกลายเป็นเสบียงฉุกเฉินของฮังกรีโอเกอร์

“เอาละ ลงมือกันเลย”

ผมค่อย ๆ เข้าใกล้กลุ่มมอนสเตอร์อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ฮังกรีโอเกอร์เห็น ในสถานการณ์เช่นนี้ ลูกสมุนของมันจะถูกใช้เป็นตัวล่อ หากผมฆ่าตัวล่อแล้วเผยให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง ฮังกรีโอเกอร์ก็จะหนีไป

เพราะฉะนั้นต้องเตรียมการสักหน่อย

“อ๊ะ”

ระหว่างที่ค่อย ๆ ขยับเข้าไป แวมไพร์แบตก็พบผมเข้า เพราะบินได้ พวกมันจึงมีความสามารถด้านการลาดตระเวนยอดเยี่ยม

ทันทีที่เห็นผม แวมไพร์แบตก็ส่งเสียงกรีดร้อง คงกำลังร้องว่า “เจออาหารแล้ว!” หรืออะไรทำนองนั้น

พอได้ยินเสียงร้อง วูล์ฟกับไวลด์ซิสเซอร์สก็เข้ามารวมตัวด้วย ช่างทุ่มเทกับหน้าที่เสียจริง ทั้งที่อย่างไรพวกมันก็ต้องถูกกินอยู่ดี ต่อให้ฮังกรีโอเกอร์กินผมได้ ความหิวของมันก็คงบรรเทาลงเพียงชั่วคราว สุดท้ายพวกนี้ก็จะถูกเขมือบในภายหลังอยู่ดี

แล้วผมก็วิ่งหนี

“อย่านะ! ไปให้พ้น!”

ผมร้องตะโกนพร้อมออกวิ่งสุดกำลัง โดยมีฝูงมอนสเตอร์ไล่ตามมาติด ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามอนสเตอร์เร็วกว่ามนุษย์ พวกมันตามทันในเวลาไม่นาน แต่ผมยังคงวิ่งต่อไปพลางหลบการโจมตีอย่างคล่องแคล่ว

พวกมอนสเตอร์ส่งเสียงหอนและกรีดร้องอย่างเดือดดาลขณะไล่ตาม คงหงุดหงิดที่จับคนซึ่งเอาแต่วิ่งหนีและไม่อาจโต้กลับไม่ได้เสียที ฮังกรีโอเกอร์เองก็เช่นกัน

“กาาาา! โกอาาาา!”

แม้ดูเหมือนเพียงแผดเสียงด้วยความโกรธ แต่ความจริงมันกำลังออกคำสั่ง มอนสเตอร์ที่ก่อนหน้านี้เอาแต่วิ่งไล่อย่างไร้แบบแผนค่อย ๆ กระจายตัวเข้าล้อมผม

เส้นทางหนีเพียงทางเดียวที่เหลืออยู่มุ่งตรงไปทางฮังกรีโอเกอร์ พวกมันกำลังต้อนผมไปหาผู้นำ

“ชะ—ช่วยด้วย!”

ผมร้องขณะวิ่งตรงเข้าหาฮังกรีโอเกอร์

เมื่อเห็นผมพุ่งเข้าไปหา มันก็ยืนรออย่างลิงโลด พอผมมาอยู่ตรงหน้า ฮังกรีโอเกอร์ก็เหวี่ยงมือเข้ามาหมายจะคว้าตัว ทว่าสิ่งที่มันจับได้กลับเป็นไวลด์ซิสเซอร์สที่กำลังพยายามต้อนผมจากด้านหลัง เจ้าตัวโง่นั่นหลบไม่ทัน

ผมหลบการโจมตีของฮังกรีโอเกอร์แล้วเคลื่อนไปอยู่ด้านหลังมันอย่างรวดเร็ว

เมื่อคลาดสายตาจากผม ฮังกรีโอเกอร์ก็ส่งเสียงครางอย่างสับสน เห็นได้ชัดว่ามันคาดไม่ถึงว่าผมตั้งใจจะฆ่ามัน สีหน้านั้นบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ก็พอเข้าใจได้ เหยื่อที่คิดว่าต้อนจนจนมุมแล้วกลับหลุดมือไปเสียอย่างนั้น

“เฟลมเซอร์เคิล”

เพราะพวกมันพยายามล้อมผม มอนสเตอร์ทั้งหมดจึงมารวมกันอยู่ใกล้ฮังกรีโอเกอร์ ตอนนี้ผมสามารถกำจัดพวกมันทั้งหมดได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

MP เป็นทรัพยากรสำคัญ ผมจึงอยากฆ่าให้หมดพร้อมกันทีเดียว

เหล่ามอนสเตอร์ที่ถูกเปลวไฟโอบล้อมส่งเสียงกรีดร้องและหอนด้วยความทรมาน ส่วนตัวที่พยายามหนีออกจากกองเพลิง ผมก็ยิงสติกกีบอมบ์ใส่เพื่อตรึงพวกมันเอาไว้

ผมจะไม่ปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว

การโจมตีปิดฉากมีแต่จะเปลือง MP ผมจึงรอให้พวกมันถูกย่างจนตาย เวทไฟมีพลังรุนแรงเมื่อเทียบกับ MP ที่ใช้ ตราบใดที่ระวังไม่ให้เกิดเพลิงไหม้ มันก็เป็นเวทที่สะดวกมาก

“กาาา… อั่ก…”

ขณะที่ผมเฝ้ามองมอนสเตอร์ถูกเผา ฮังกรีโอเกอร์ก็ล้มลง มอนสเตอร์ตัวอื่นอ่อนแอกว่ามัน จึงถูกกำจัดจนหมด

แต่ว่า… มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“พวกมันอึดอยู่เหมือนกันแฮะ…”

ทันทีที่ติดอยู่ในเฟลมเซอร์เคิล ลูกสมุนของฮังกรีโอเกอร์ควรตายไปตั้งแต่แรกแล้ว แต่ดูเหมือนพวกมันทนเปลวไฟได้นานกว่าปกติเล็กน้อย