“ไม่เป็นไรครับ ยังไงผมก็คิดว่าสักวันคงต้องปะทะกับคาร์ดินัลอยู่ดี”
ต่อให้พยายามใช้ชีวิตเงียบ ๆ ก็คงไม่มีประโยชน์ ถ้าคาร์ดินัลจอร์จิสร่วมมือกับสวนแห่งความสิ้นหวังจริง ไม่ว่าที่ไหนในอาณาจักรก็ไม่ปลอดภัย
ตอนนี้การกดขี่ผู้มีอาชีพชั้นด้อยยังอยู่แค่ระดับเลือกปฏิบัติเรื่องการเลื่อนแรงก์ แต่คนที่ร่วมมือกับสวนแห่งความสิ้นหวังไม่มีทางหยุดอยู่แค่นั้นแน่ ถ้าจอร์จิสเริ่มกดขี่พวกเขาอย่างจริงจังขึ้นมา แม้แต่ชีวิตก็อาจตกอยู่ในอันตราย
ส่วนสวนแห่งความสิ้นหวังยิ่งอันตรายกว่า ถ้าพวกมันแทรกซึมเข้าไปในรัฐบาลและเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ จะก่อหายนะครั้งใหญ่เมื่อไรก็ได้ตามใจชอบ
ถ้าถึงตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว
ถ้าพวกมันยังต้องการใช้อาณาจักรนี้เพื่อเป้าหมายของตัวเองก็คงไม่เป็นไร... แต่พวกมันอาจก่อหายนะขึ้นมาตามอำเภอใจ แล้ววันรุ่งขึ้นอาณาจักรนี้ก็อาจหายไปทั้งอาณาจักร
ต่อให้หนีออกนอกอาณาจักร หายนะระดับนั้นก็คงกวาดเราไปพร้อมกับทุกอย่างอยู่ดี อีกทางหนึ่งก็คือหนีไปก่อน แล้วภาวนาให้สวนแห่งความสิ้นหวังไม่ยึดอาณาจักร...
แต่แทนที่จะใช้ชีวิตโดยไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไร ผมขอสู้แล้วสะสางทุกอย่างให้จบไปเลยดีกว่า
ตามปกติ นักผจญภัยธรรมดาที่คิดจะหาเรื่องกับบุคคลสำคัญของอาณาจักรก็ไม่ต่างจากหาเรื่องตาย แต่ผมมีความรู้มหาศาลที่ได้มาจาก BBO แถมดูเหมือนคนทั้งอาณาจักรก็ไม่ได้อยู่ฝ่ายเขาเสียทั้งหมด
“...ขอบคุณครับ”
“ผมจะทำเท่าที่ทำได้ครับ แต่ถ้าทุกอย่างไปได้สวย คุณต้องแนะนำผมให้เคานต์เมกิสรู้จักนะครับ”
“เรื่องนั้นฝากผมได้เลยครับ มีอะไรที่ผมช่วยได้อีกไหม?”
มีอะไรอีกงั้นเหรอ
ผมคงหวังพึ่งนักผจญภัยของกิลด์ให้มาช่วยสู้กับเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ไม่ได้ แต่ตอนอยู่ในคลังของกิลด์ ผมเห็นของที่น่าจะมีประโยชน์อยู่
“ขอน้ำมันมอนสเตอร์ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”
“น้ำมันหรือครับ?”
ผู้จัดการมองผมอย่างงุนงง ตอนบอกว่าจะ “ช่วย” เขาคงคิดว่าผมจะขออะไรมากกว่าแค่น้ำมัน
“คุณภาพไม่สำคัญครับ ผมแค่ต้องการน้ำมันเยอะ ๆ แล้วก็ขออนุญาตจุดไฟเผาป่าด้วย”
“เผาป่า... อย่าบอกนะว่า...”
“ใช่ครับ ผมจะเผาพวกมันให้ตาย”
นอกจากใช้เวทมนตร์แล้ว ยังมีวิธีอื่นในการจุดไฟ ต้นไม้ติดไฟได้ และถ้าจุดต่อกันไปก็ทำให้เกิดไฟป่าได้เหมือนกัน
แน่นอนว่าปกติไม่มีใครทำแบบนั้น เพราะมีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น
“มอนสเตอร์จะตายเพราะไฟป่าได้จริง ๆ หรือครับ?”
“ตามปกติไม่ตายครับ พวกมันก็แค่หนี ไฟเป็นแค่ตัวช่วยในแผน ผมต้องกำจัดมอนสเตอร์ให้ได้มากที่สุดด้วย MP ที่มีจำกัด”
“...เข้าใจแล้วครับ ถ้าจำเป็น ผมจะจัดการทางนี้ให้ด้วย รอถึงพรุ่งนี้นะครับ ผมต้องออกประกาศก่อน เพื่อไม่ให้นักผจญภัยคนอื่นเข้าไปในป่า”
“ได้ครับ ขอบคุณครับ”
◇
วันรุ่งขึ้น
มีคำสั่งให้นักผจญภัยทั้งหมดออกจากป่าใหญ่แห่งเอเลีย และห้ามเข้าไปในป่าอีก
แต่ที่จริงแทบไม่จำเป็นอยู่แล้ว คนที่คิดจะเข้าไปในป่าหนีไปกันหมดตั้งนานแล้ว
“เอาละ ได้เวลาไปแล้ว”
หลังตรวจสอบประกาศ ผมก็ออกจากกิลด์
ว่าแต่คำร้องที่เหลืออยู่ถูกเจ้าหน้าที่กิลด์จัดระเบียบใหม่ และรวบทั้งหมดเป็น “คำร้องกำจัดมอนสเตอร์ทุกชนิด” ไปแล้ว
แปลว่าแค่ฆ่ามอนสเตอร์ก็ได้เงินรางวัล แถมดูเหมือนค่าตอบแทนจะเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานเล็กน้อยด้วย ผู้จัดการเพิ่มให้ผมหรือเปล่านะ
“ทำไมพวกเราต้องอยู่ห่างจากป่าด้วย?”
“ก็จริงที่ในนั้นมีมอนสเตอร์แข็งแกร่ง แต่ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”
“ถ้าเป็นคำสั่งจากรัฐบาลก็ช่วยไม่ได้หรอก”
ชาวเมืองกำลังเตรียมตัวอพยพราวกับทำใจแล้วว่าเมืองจะถูกทิ้งร้าง พวกเขาน่าจะรู้ว่าถ้าเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ถูกฆ่า ก็ไม่จำเป็นต้องไปไหน...
“ถ้าเจ้าเอ็มเพอเรอร์อะไรนั่นถูกฆ่า พวกเราก็ไม่ต้องหนีใช่ไหม? นักผจญภัยอาจจัดการมันได้ก็ได้นะ”
“ไม่มีทางหรอก เอ็มเพอเรอร์โอเกอร์เป็นมอนสเตอร์แรงก์ A ที่แข็งแกร่งระดับต้น ๆ เลยนะ เท่าที่รู้ ยังไม่เคยมีใครฆ่ามันได้เลย”
“โห ถ้างั้นก็เป็นไปไม่ได้สินะ ช่วงนี้ได้ยินว่าหอกเพลิงทำผลงานโดดเด่นมาก ไม่รู้ว่าเธอจะจัดการได้ไหม”
อือ ดูท่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากจริง ๆ
ช่วงนี้แทบไม่มีนักผจญภัยคนไหนกล้าเข้าไปในป่าอยู่แล้ว จะให้ชาวเมืองฝากความหวังไว้กับพวกเขาก็คงเป็นไปไม่ได้
ต่อให้มีไมเลียสิบคน ก็คงฆ่าเอ็มเพอเรอร์โอเกอร์ไม่ได้อยู่ดี